Kolejne obrazki z minionych lat

Chronologii w moich wpisach nie ma i być nie może. Po pierwsze nie zawsze pamiętam co było wcześniej , a co później ,a po drugie różne zdarzenia , w różnej kolejności  , przez głowę mi przelatują.

Dzisiaj postanowiłam napisać ciąg dalszy do wpisu z 13 października 2007 roku. Wspominałam tam moją podróż do koleżanki ze studiów. Dojechałam wówczas pociągiem do nieznanej mi miejscowości , w której mieszkam obecnie od trzydziestu siedmiu lat i podróż  dalej miałam  kontynuować autobusem. Przede mną było 40 km. Po długiej przerwie  zajęłam miejsce przy busowym oknie i nastawiłam się na obserwacje okolic. Trasa wiodła głównie przez wioski, których wygląd wprawił mnie w zupełne osłupienie. Tak pięknych domków i willi nigdy na wsiach nie widziałam. Moje rodzinne okolice to głównie stare najczęściej zaniedbane domy . Tu wyraźnie dostrzegałam bogactwo rolników. Widać ,że nowe, bo z nowej cegły , ład i porządek w zagrodach, pełno kwiatów wokół. To nie jeden, dwa lub trzy domki. To wyraźna przewaga gęsto zabudowanych wiosek. Byłam pełna podziwu dla tak zadbanych terenów.

 Po kilkunastu kilometrach jechaliśmy piękną trasą przez las. Teraz postanowiłam troszkę zagłębić się w jakąś lekturę.

Minęło znów kilka kilometrów zanim podniosłam głowę i spojrzałam w okno. Tym razem szczęka opadła mi zupełnie. Wioski , a w nich chaty , dużo starych , drewnianych chat często pokrytych słomom. Gdzieniegdzie pojawiały się domki takie , które pozostawiliśmy kilka kilometrów za sobą , nowe i ładne , ale to była rzadkość . Tym razem bieda widoczna była gołym okiem. Jak później dowiedziałam się ,to często i podłóg zwyczajnych nie było , tylko gliniane klepisko .Szkoda ,że tego osobiście nie widziałam. Teraz mogłam w duchu sobie powiedzieć ,że wioski z moich okolic są znacznie porządniejsze. 

Nosa od szyby już nie oderwałam.

Końcowy etap podróży to najwyraźniej miesznina staroci z nowością. Nie brakowało również rozpoczętych lub zaawansowanych placów budów. Na naszych terenach nikt niczego nie budował. Tam własność prywatna była rzadkością  i chyba dlatego nie przykładano wagi do porządku na „cudzym".

Nareszcie moja podróż dobiegła końca . Bardzo serdeczne powitanie na przystanku z moją koleżanką i udajemy się do jej domu .

Domek Gieni należał do tych biedniejszych .Słomy na dachu nie było ,ale rozpadała się , najwyraźniej, ta biedna drewniano-gliniana chatynka. Jeden z narożników nie wytrzymał upływu czasu i rozlazł się na dwie części tak ,że do środka można było zajrzeć. Moja serdeczna przyjaciółka natychmiast zaczęła mi tłumaczyć ,że ratowanie tego nie wchodzi w grę bo właśnie  narożnik lada dzień będzie wyburzony , bo na tym terenie stanie nowy ,ładny , piętrowy domek. Rysunek już jest i jesienią roboty ruszą pełną parą. Najgorsza będzie zima do przetrwania , gdyż tylko kuchnia i jeden pokój będą służyły za całe mieszkanie. Wczesną wiosną prace ruszą dalej.

Kiedy po latach dociekałam dlaczego taka różnica w gospodarstwach i to jakby linią wyznaczył , otrzymałam jednoznaczną odpowiedź. Ta linia to granica między zaborem ruskim i pruskim , a i do Galicji też nie daleko było.

Zbliża się matura.

Dobrze ponad trzydzieści razy zdawałam maturę z matematyki. Mało tego, w maju zdawałam ją w kilku wydaniach. Matura dla klas piątych technikum ,matura dla klas czwartych liceum i matura dla wieczorówek. Każdego roku przed oczami stawała mi ta pierwsza, ta moja własna , ta przed którą najbardziej byłam zdenerwowana. Choć minęło od tego czasu bardzo dużo lat ,do dzisiaj pamiętam dokładnie wszystko. Pogodę , nastrój , omdlewania koleżanki , a później wyniki i ostatni dzwonek. Na apelu pani woźna ozdobionym w kwiaty dzwonkiem oznajmiła ,że dla nas dzwoni on już po raz ostatni. Zanim to nastąpiło troszkę potu należało wylać.

Dawno dawno  temu , tematy pisemnego egzaminu z języka polskiego były przewidywalne. Najczęściej przypadające rocznice były w nich uwzględniane. Zatem przed samym egzaminem przystąpiłam do pracy nad trzema problemami. Nie było wówczas żadnych pomocnych opracować oprócz podręcznika z którego korzystaliśmy na lekcji. Dzień przed maturą , piękna pogoda. Zabieram koc, kilka kartek, długopis ,  podręcznik i idę na zieloną trawkę w celu spłodzenia czegoś , co nos  wyczuwa. Zgodnie z umową przybywa na miejsce koleżanka z klasy i kolega z innej szkoły. Tematy wokół których mamy krążyć przez wszystkich jednogłośnie zaakceptowane. Zaczynamy . Zaczynamy i jakoś pierwsze zdanie nijak nie wychodzi. Co byśmy nie ułożyli  to nie za bardzo nam się podoba , na dodatek żarty i śmiechy zabierają bezcenny czas.

 Przez środek czystego nieba przesuwają się małe chmurki w kształcie kwadratów niczym czołgi. Widocznie jakiś komin periodycznie je wypluwa. Do dzisiaj widzę je dokładnie.

 Chyba po godzinie zaakceptowaliśmy pierwsze zdanie.. Dalej jakoś szło. Kolega był bardzo dobrym uczniem w swojej szkole. Koleżanka nie miała kłopotów w nauce , a ja nieskromnie powiem ,że miałam lepszą ocenę z języka polskiego od niej. Zatem silna grupa przystąpiła do pracy. Po kilku godzinach dzieło zostało ukończone. Późnym popołudniem każdy wrócił do swojego domu i tam przepisywaliśmy nasze wypociny. Zdecydowałam zrobić to na arkuszu takim ,na jakim będziemy pisać prace następnego dnia.

Sukienka czarna(obowiązkowo) z zamkiem na boku. Pod sukienką , na halce szeroki gumowy pasek , a na nim poprzyczepiane trzy wypracowania.

Koleżanka zdecydowała się na identyczne rozwiązanie.

Pamiętam jak wychodziłam z mieszkania , „Czerwone Gitary" informowały ,że „ Za rok znów matura"

Pamiętam również dokładnie ,jakby wczoraj, stoimy parami pod salą, a ja uświadamiam sobie ,że niczego nie umiem i nie ma szans bym zdała. Podniosła mnie na duchu mdlejąca koleżanka z innej klasy. Zrozumiałam ,że jest nas już co najmniej dwie. W kupie raźniej.

Losujemy miejsca i okazuje się  , że od Jadwigi , z którą wczoraj pracowałam , siedzę dosyć blisko.

Komisja odczytuje tematy. Strzał w dziesiątkę. Dwa tematy mamy. Trzeci , jak się później okazało , był w innym województwie.

Teraz tylko problem z wyciągnięciem ściągi o rozmiarach A4.Na dodatek trzeba rozsunąć zamek i te olbrzymie powtykane arkusze na ławce położyć , a tam oprócz nauczycieli to jeszcze chłopaki patrzą.

-Odwróć się - rozkazująco chociaż cicho krzyknęłam do jednego z ciekawskich. Nie rozumiał dlaczego zaczynam się rozbierać.

Szczerze mówiąc to nie wiem po co mi była potrzebna ta ściąga ,skoro poprzedniego dnia sama uczestniczyłam bardzo aktywnie w tworzeniu tej pracy. Nie mniej czułam się z nią lepiej.

Na samym początku nastąpiło krótkie spięcie między mną i koleżanką, bo ja zdecydowałam że wybieram historię teatru  , a ona niech weźmie Sienkiewicza, natomiast koleżanka mówiła dokładnie to samo zdanie. To znaczy ja mam popisywać się twórczością Sienkiewicza , a ona zainteresuje egzaminatora teatrem. Ani jedna, ani druga nie ustąpiła. Teatr wydawał nam się godniejszym i poważniejszym tematem. Obie piszemy to samo.

Na sali nastąpiła idealna cisza. Wszyscy w skupieniu przystąpili do pracy. Po dziesięciu minutach oderwałam na chwilkę głowę od kartki by wziąć krótki , relaksujący oddech. Rozejrzałam się po sali wypełnionej po brzegi .Pochylone głowy i śmigające po kartkach długopisy. Najwyraźniej stres minął , pozostał nastrój bardzo poważnego sprawdzianu wiedzy. Mój wzrok zatrzymał się na koleżance w sąsiednim rzędzie po prawej stronie. Ona zachowuje się zupełnie inaczej. Twarz sina, żółta i zielona. Wprawdzie pochylona nad kartką , ale nie pisze nic. Najwyraźniej nie ma pojęcia o czym pisać. Po mnie widzę, że nie ruszy z miejsca.

-Wanda -szepnęłam-dlaczego nie piszesz?

-Nic nie umiem  - odpowiedziała -nie mam pojęcia co pisać.

- A ściągę chcesz?- zapytałam.

Spojrzała na mnie z niedowierzaniem . Zupełne zdziwienie i reakcja jak na niespodziewany cud , w który nie zupełnie potrafiła uwierzyć.

-Mam Sienkiewicza -dodałam. Ja wybrałam teatr.

-Oczywiście ,że chcę. Usłyszałam radosną odpowiedź. Chociaż miałam wrażenie ,że dopóki nie dostanie do ręki , to nie uwierzy.

Sprawnie  przystąpiłam do wyciągania z mojej spodniej bielizny kolejne kartki arkusza A4.Teraz tylko kwesta podania by nikt z komisji nie zauważył.

Obserwowałyśmy uważnie tych co obserwowali nas. Nareszcie uznałyśmy ,że taka chwila nastąpiła i ściąga trafiła do Wandy. Jeszcze tylko głęboki oddech , natychmiastowa zmiana koloru jej twarzy i Wanda przystąpiła intensywnie do pisania.

Moje poczynania bacznie obserwowała Jadzia. W dwóch zdaniach potwierdziłam to , co na własne oczy widziała. Najwyraźniej zaakceptowała moja decyzję , mało tego , postanowiła oddać swoją zapasową pracę koledze , który siedział w rzędzie po jej lewej stronie.

Spojrzałam na niego. On inaczej reagował na swoją niewiedzę. Nerwowo rozglądał się po całej sali szukając nie wiadomo gdzie ratunku. Kiedy dowiedział się ,że twórczość Sienkiewicza zaraz do niego spłynie , ucieszył się tak bardzo , że niemal podskakiwał na miejscu.Za chwilę w spokoju przystąpił do analizowania naszych wypocin.

Teraz spokojnie przystąpiliśmy do dalszej pracy. Ulepszałam i zmieniałam jeszcze wcześniej przygotowany materiał. W spokoju dokończyłam kilkustronicowe dzieło. Pozostało tylko czekać na wyniki.

A wyniki też dokładnie pamiętam. Ja dostałam ocenę dobrą. Jadwiga , Wanda i kolega z klasy otrzymali ocenę dostateczną .Kolega z technikum zdecydował się na pisanie o Sienkiewiczu. Otrzymał ocenę dobrą.

Teraz po latach , dzięki naszej klasie , kilka osób stawiło się na wspólnym spotkaniu. Ponieważ ja je organizowałam  więc wiedziałam, że Wanda na nie przybędzie. Uświadomiłam sobie wówczas ,że ona mi nie podziękowała .O nie - pomyślałam-zaraz się upomnę.

W zeszłym roku po raz drugi meldujemy się u koleżanki w górach, która prowadzi gospodarstwo agroturystyczne. Dla wielu było to pierwsze spotkanie. Witamy się serdecznie i w śmiechach przedstawiamy od nowa. Niestety , po tylu latach twarze uległy znacznym zmianom. Wanda wita się ze mną  bardzo serdecznie. Nie poznałam jej .Zresztą nie tylko jej.

- Ulka- usłyszałam- Ja przede wszystkim bardzo chciałam ci podziękować za tę ściągę z języka polskiego. Bardzo serdecznie ci dziękuję. Nie wiem dlaczego wcześniej tego nie zrobiłam ,ale nerwówka i w ogóle. Jeszcze raz dzięki.