Wszystko ma swój cel

Mój umysł przyjął to za pewnik, że wszystko co nas otacza, wszystko co robimy , wszystko co wokół nas się dzieje ma swój cel. Może nie raz nie potrafię wyjaśnić jaki cel , ale nie potrafię myśleć o innej ewentualności. Mało tego, cały czas dążę do potwierdzenia mojej filozofii  życia.

Kiedyś ktoś zadał pytanie po co ludzie plotkują.

-Nie wiem -odpowiedziałam.

Dzisiaj inaczej bym to skomentowała. Poprzez plotkowanie przekazuje się pewne spostrzeżenia, ostrzeżenia , dostrzega się reguły postępowania i odstępstwa od reguł.

Czym jest pisanie i czytanie blogów?  Miedzy innymi jest to rodzaj plotkowania , który oprócz przyjemności coś jeszcze ze sobą niesie.

Może przejdę do zasadniczego wątku.

Najpierw powołam się  na moje plotkowanie 25 czerwca 2007 roku. Kto towarzyszy mi przez ten okres  , to  przypomnę ,że tego dnia opisywałam sąsiadów ,którzy podstępnie przejęli mój ogródek. Bolesne to było doświadczenie ,ale czegoś nauczyło.

Szkoda ,że wówczas nie dzieliłam się tym problemem z najbliższą rodziną. Jakoś tak się składało , że rozmowy telefoniczne przebiegały na inne tematy , a odwiedziny też należały do rzadkości.

Może przejdę do rzeczy:

Moja mama ma 83 lata. Po wojnie dziadkowie osiedlili się, wraz ze swoimi córkami, na terenach odzyskanych.Dziadek został zawiadowcą stacji , zamieszkał z rodziną na dworcu kolejowym .Kilka domków wokół zajmowali ludzie również zatrudnieni na kolei .Każdej rodzinie został przydzielony ogródek ,  za  który kolej nie pobierała opłaty. Wśród nich  był nasz ogródek. Rosły w nim smaczne śliwy, wiśnie , a szczególnie pamiętam jabłoń .Była tak szczepiona ,że część drzewa owocowała smacznymi jabłkami ,dużymi  , soczystymi , a część zupełnie inną odmianą.Porzeczki ,duuuużo porzeczek, maliny , agrest i wszelkiego rodzaju warzywa.Dziadek ustawiał w ogrodzie altanki. Jak jedna podupadała to następną w innej części  ogrodu umieszczał.

Mijają lata. Odeszli dziadkowie , odszedł mój tata , odeszli już na zawsze wszyscy znajomi, którzy nas odwiedzali. Przy stole imieninowym ciągle ubywało przyjaciół moich rodziców i teraz mama została sama .Pewnie ,że ma dzieci ,ale jak twierdzi, brakuje jej tych ludzi , z którymi inaczej rozmawiało się na niektóre tematy.

Jeszcze dwa lata temu żył sąsiad ,który miał około 90 lat i bardzo dobrze „się trzymał”. W pogodniejsze dni siadali oboje z mamą na ławeczce w naszym ogródku i godzinami wspominali dawne czasy. Teraz  jego zabrakło ,a mama brała ze sobą radio i w ogrodzie czas spędzała.

Brat późno wraca z pracy toteż na prace ogrodowe nie ma czasu , ale sąsiad bardzo życzliwy przy uprawie ogrodu pomagał.Zawsze zgodnie z umową miał zapłacone  i nigdy na prośbę nie odmówił.

-Złota rączka –tak go mama nazywała, bo i za drobną opłatą coś przykręcił coś naprawił.

-Ludzie  z wiary jehowej  (nie wiem jak się pisze) są bardzo życzliwi , a ten sąsiad jest naszym najlepszym sąsiadem – stwierdził brat.

W tym roku ogród we władanie przekazała mama mojemu bratu .On oczywiście nie ma czasu na grządki, ale bardzo się ucieszył ,bo drzewka owocowe i trawka będą przyjmowały gości często w niedzielę ich odwiedzających. Zakupił kosiarkę spalinową , a od rodziny nieżyjącego sąsiada nabył jeszcze jego ogród. Tam to pracy musiał włożyć dużo. Rozpadające się komórki pousuwał. Teren oczyścił i z  dużą energią wziął się za zmiany w naszym ogrodzie.Mama teraz tylko z radiem na ławeczce chętnie siedziała.

W lipcu byłam w domu rodzinnym. Przy samym przywitaniu zrozpaczona mama informuje mnie ,że nie spodziewała się ,że na to ludzi stać

-Na co? –pytam

Otóż ten najlepszy sąsiad poszedł do gminy i wykupił swój ogród, nasz ogród i jeszcze ten co brat dokupił wiosną.

-Jak to się stało? Przecież używaliśmy go ponad 60 lat?

Teraz mama mi , z ubolewaniem ,opowiada.Kolej przekazała ziemię gminie nikogo o tym nie informując , a gmina postanowiła sprzedać. Ta informacja do mojej rodziny nie dotarła. Życzliwy sąsiad wykupił wszystko już jesienią(identycznie jak u mnie) i czekał spokojnie do wiosny. Obserwował nawet jak brat porządki robi .Może nie miał odwagi , a może to jeszcze jedno świństwo ,by wykorzystać czyjąś pracę na nabytym kawałku ziemi. Ja stawiam na tą drugą opcję.Pewnego dnia ,gdy brat był w ogrodzie ,pojawił się jego nowy właściciel i nowinę mu przekazał.

Brat do dzisiaj nie umie  z tego się otrząsnąć. Mama za każdym razem mi mówi ,że teraz nie ma gdzie wyjść i gdzie usiąść. Bardzo to przeżywa. Nawet prośba by to odsprzedał nie skutkowała.

Opowiadałam o niemal identycznym zdarzeniu u mnie , ale mama stwierdziła ,że to przed niczym by jej nie ustrzegło ,bo nie potrafiła sobie wyobrazić ,że ma takich sąsiadów.

Dzisiaj wróciliśmy z dwudniowej wycieczki w góry. Popatrzyłam na nasz ogród, który już nie jest nasz. W tyle płot przewrócony, drzewka przycięte. Coś w gardle ścisnęło.

Jedynie tyle mogę stwierdzić , że mój wpis z czerwca ubiegłego roku mógł być skutecznym ostrzeżeniem.A może jeszcze osiągnie cel ostrzegając innych czytających?